ayna ayna söyle bana..

saydam camın ardındaki “sır” 

elimde sırrı dökülmüş ayna 

şimdi herşey gizli o hakikatta..

o yüzden "söyleyecek yalan bulamayanların başvurduğu son çare gerçeğin ta kendisidir ya"..

zor gelir aynalarla yaşamak insana..

sahi acımaz mı deri içinde kalan can kırıkları?

neden kimse ağlamadı-neden hiç ses çıkmadı?

hiç mi sızlamadı adamın sol yanı..

ben mi..

ben 

bir gün kavuşmaya yüzümüz olsun diye,

ağlamadım..

hayat ne garip

bir masalı yaşamak üzere çıkıyorsun yola

ve uyanıyorsun tam ortasında 

şanslıysan peri

değil isen bir kurt masalında..

bütün hikaye(miz) işte bu hakikatta..

insanlar savurgan,insanlar acımasız

mayın döşemişler aşka giden yollara 

her aşk ardında kötü kalpli kurt gölgesi var adeta...

elbet konuşmuyorum kimsenin adına!

kim bilebilir ki senin de kalbinde ödediğin bir bedelinin olmadığını...

işte tam o yüzden bakabilmek lazım aynalara,

sırları dökmeden,zaman çok geçmeden...

bir tek kendin için,bir tek kendi (in)adına..

aşk akar aşığını bulur

bul(a)mazsa  elindekiyle avunur..

yeter ki sırları dökülmesin insanın

kendini bile  göremediği zamana..

çünkü sır dökülüp, kırılınca ayna, 

gerçeğin de ötesinde bir gerçek  gösterir insana...

o halde ayna ayna

söyle bana

sorun ya yaşayamadıklarını yazmaktan başka hiçbir şeye cesareti olmayanlarda 

ya da

yaşadığına fazla sahip çıkan cesurlarda...

biz aynaya bakıp o son hayali kurmayacaktık..

birbirimize bakıp kendimize aşık olmayacaktık biz..

p.s. sen ne kadar itina edersen et.. bazen baskasının kaderiyle de carpısıyor sana ait o hayat...ve ben ölmediysem hala,kimse ölmemiştir aşktan.  

azala azala sürüyor yolculuk... 

eksilirken bir şeyler "tam insan" olmaya yürüyoruz belki de...

kim kimi,neden sevdiyse

ve şimdi elde ne kaldıysa,

helal edelim

GİTSİN!