ÇOCUK

yaşamayı  istemediğini söylediğin şeylere bunca sarılmak niye çocuk?

büyüdüğünde hayat omuzlarına basa basa devam edicek zaten!

suyun altında nefes almayı öğrendikçe sen

çok uzak kılınıcaksın bizden...

adın gibi emin olucaksın da..artık söylemiceksin bana!

bilmek yakıcak canını

oynıcaksın hep rolünü...

nefret ediceksin belki de

ama gülümsiceksin hepsine!

büyüdüğünde herşey bambaşka olucak çocuk

bildiğin her şeyi unutmanı isticekler senden

en başta da beni...

sorgusuz sualsiz 

kabul ediceksin yine!

istemediklerinle mutlu olmak  olucak çaren

kandırıcaksın kendini

en iyi en düzgün olucaksın 

hatta parmakla göstericekler yerini

takdir edicekler seni...takdir!

İSTEDİKLERİ ÇOCUK OLUCAKSIN...

ama yetmicek sana

eksik kalıcak hep parçan

parçalanıcaksın...

içinde sonsuza dek kanıcak bi yara gibi

bi yanın hep acıycak hep...

öyle şeyler gelicek önüne

öyle şeyler geçicek...

en yakın sandıklarının arkasından

kendinden başka kimseyi göremiceksin...

elin kolun bağlı

mecbur kalıcaksın yine

sorular kafanda cevapsız kaldıkça 

bişey diyemiceksin...

yorulucaksın!

her yerin ağrıycak yürümekten

istemeden  yürümekten

sağırlaşmayı öğrenip zamana

değiştiğini fark edip üzülüceksin şeklinin...

çocukluğun elinden akıp gittiğinde

korkularının tümünden sıyrılıp

 ödül vericeksin canını yakabilene ...

oturup düşündüğün bi gün

umudu bile yorgun  görünce içinde

içince...

zor gelicek zorunda kaldıkların!

her şeyi unutup...göçmek isticeksin geçmişe...

körleşip sağırlaşıp

hatta

rastladığın her çocuğa sarılıp...

kendini anımsayacaksın

ve biraz da 

sahiplen(e)mediğin beni yüreğinde...

görüceksin çocuk... 

çocuk kal(a)madığına sen

kendi sözlerinle
kendin lanet ediceksin...