nokta koyucak kadar renkli düşlerim yok artık...
içimde birikio kelimeler
konuşamıorum kendimle bile
korkuorum bi kelime çıkar ağzımdan
belki fırtına kopar diye
yastık altına sakladığım senle uyutuyorum kendimi...
hiç düşünmüorum..
yağan yağmur kokundan uzak..
ve bilio musun?
hiç hatırlamıorum seni
hiç ağlamıorum...
hatta biliorum unuttuk birbirimizin kollarında ağladığımız geceleri...
sus!
...düşünme
...bilme
...gülümse
...bilme
...gülümse
sadece gülümse!
çünkü insanın kokusu hep aynı kalır
değişen insandır...
